Στέφανος Ρόκος: Η τέχνη που σε ταξιδεύει πέρα από τα τοπία

Τον εικαστικό συναντά και φωτογραφίζει η Ιφιγένεια Τσαντίλη M.Sc.

Από την έκθεση ζωγραφικής του, το 2001 στην Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, τότε που πρωτοείδα δουλειά του, μέχρι το Μάρτιο 2025, στη γκαλερί Ζουμπουλάκη, όπου εξέθεσε τα έργα του, μεσολάβησαν εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, βραβεύσεις, 24 χρόνια και 50.000.000 τόνοι τοπίων!

Η εξέλιξη είναι πολύ μεγάλη, τόση όσο είναι η χαρά μου, διαπιστώνοντας ότι η σχέση που έχει ο Στέφανος Ρόκος με το χρώμα, με τη φόρμα, με τα σχήματα, μεταφέρει στο έργο του όλη την ιστορία της τέχνης, μέσα από μια σύγχρονη ματιά.

Μας ανοίγει ένα παράθυρο και μας καλοδέχεται στον κόσμο του, όπου κυριαρχούν όλα τα χρώματα χωρίς εξαίρεση, όλες οι τεχνικές- η ζωγραφική του περιλαμβάνει και χαρακτική-, τα μουσικά τοπία, οι αγαπημένες του ταινίες και οι επιρροές από τους δασκάλους του, τα ταξίδια, δικές του προσωπικές στιγμές και φίλοι που προβάλλουν σε ένα καρέ στον καμβά του, δίπλα σε μοναχικούς ανθρώπους, ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνονται οι προβληματισμοί του για την ισορροπία ανάμεσα στη βαθιά πνευματικότητα και τις αδυναμίες τις ανθρώπινες, κάτι που αναζητά στη ζωγραφική του.

Με έργα μεικτής τεχνικής σε καμβά ή χαρτί, τρία γλυπτά και ένα animation, ο Στέφανος Ρόκος μας υποδέχεται στην γκαλερί Ζουμπουλάκη και συνομιλούμε μαζί του ανάμεσα σε αυτά τα τοπία και τις ζωντανές του μνήμες, ενώ οι φιλότεχνοι σχολιάζουν και θαυμάζουν αυτή την άνιση αναμέτρηση της φύσης και των τοπίων με τις σύντομες ιστορίες των ανθρώπων, που τοποθέτησε στο χώρο λιτά και απέριττα, θέλοντας να αναδείξει την αντίθεση μεγεθών. Από τη μια την δύναμη των τοπίων που είναι 500.000.000 τόνοι, από την άλλη τα «10 κιλά άνθρωποι», που είναι ένα άλλο έργο της έκθεσης.

Πνεύμα ανήσυχο και πολυσύνθετο, ο Στέφανος Ρόκος έντυσε την έκθεση με το animation “50,000,000 Tons ofLandscape”, που δημιούργησε μαζί με τον animator Φωκίωνα Ξένο, σε μουσική του Jim Sclavunos και του Nick Cave, δίνοντας μια άλλη διάσταση στα έργα του.

Το ερώτημα είναι πώς αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μέσα σε όλα αυτά τα τοπία, στις εικόνες, στις ανθρώπινες ιστορίες, μέσα στη μουσική και τον κινηματογράφο.

Ι.Τ. Είσαι κι εσύ ένα κομμάτι αυτής της δουλειάς που μεταφέρεις μέσα από τα χρόνια που ζεις, τις εμπειρίες σου και τις κάνεις εκθέσεις; Αυτή η έκθεση, δηλαδή, έχει κάτι συγκλονιστικό, γιατί δημιούργησες και γλυπτά.

Σ.Ρ. Ναι, για πρώτη φορά, σε ευχαριστώ που το τονίζεις.

Ι.Τ. Ας ξεκινήσουμε με μια σκέψη σου Στέφανε, κοιτάζοντας πίσω όλα αυτά τα χρόνια και ερχόμενοι σε αυτή τη μοναδική στιγμή, τώρα που είμαστε εδώ, πώς νιώθεις, πώς αισθάνεσαι μέσα σε αυτά τα τοπία;

Σ.Ρ. Νομίζω ότι από την πρώτη μου έκθεση άρχισαν να φαίνονται οι επιρροές που είχα και από την κλασική τέχνη και από την πιο μοντέρνα τέχνη της εκάστοτε εποχής και από την μουσική του κινηματογράφου κυρίως και όλα αυτά νομίζω σιγά σιγά με τις εκθέσεις εξελίχθηκαν και μετουσιώθηκαν σε κάτι πιο προσωπικό δικό μου, δηλαδή τις επιρροές μου και τις αναφορές που έχω σε άλλες μορφές τέχνης, τις έχω φιλτράρει πλέον καλά και μετασχηματίστηκαν σε μια προσωπική γραφή.

Ι.Τ. Οπότε τα καρέ που βλέπουμε στον καμβά έχουν σχέση με τον κινηματογράφο ή όχι; Είναι σαν να εξελίσσεται κάτι, είναι σαν καρέ από ταινία;

Σ.Ρ. Είναι, ναι, μπορείς να το πεις αυτό, έχει μια αφήγηση κινηματογραφική η δουλειά μου, ακόμα και στα πιο στατικά έργα. Αλλά πλέον νομίζω ότι έχω τραβήξει λίγο παραπάνω το θέμα της αφήγησης, γιατί είμαι πολύ υπέρ της αφήγησης στην τέχνη. Υπάρχουν καρέ που θυμίζουν graphic novel ή comics και έχουν κάποια αφήγηση, σε αντιπαράθεση με πιο ζωγραφικές επιφάνειες, όπως είναι τα σημεία όπου υπάρχουν τοπία. Είναι ένα πάντρεμα δυο τεχνικών που εμένα με ενδιαφέρει πολύ.

Ι.Τ. Τώρα όσον αφορά τη χρήση του χρώματος. Υπάρχει μια αρμονία, μια δυσαρμονία και μια αντίθεση, όπως είπες πριν, εξηγώντας τη δουλειά σου.

Σ.Ρ. Αυτό συμβαίνει σε κάθε ατομική μου έκθεση. Συνήθως έχω μια ιδέα στο μυαλό μου και δουλεύω όλα τα έργα σχεδόν παράλληλα, μέσα στα τρία χρόνια, δεν αρχίζω το πρώτο, το τελειώνω και αρχίζω το δεύτερο. Επομένως, η χρωματική παλέτα είναι κοινή και έτσι χαρακτηρίζει μια ενότητα έργων κάθε φορά. Εδώ δηλαδή, όπως ανέφερα και πριν, υπάρχουν μοτίβα που επαναλαμβάνονται στα έργα αυτής της ενότητας και που δεν εμφανίζονται σε παλαιότερες ενότητες έργων.

Ι.Τ. Μου άρεσε αυτό που έγραψες στον πρόλογο του βιβλίου που ετοιμάσατε για την έκθεση, δημιουργώντας ένα διάλογο ανάμεσα σε λέξεις και τις συλλεκτικές μεταξοτυπίες του βιβλίου. Μια έκδοση (Στερέωμα) με κείμενα της Μαρίας Παπαδήμα, του Michael Berryhill και ποίηση της Δανάης Σιώζιου. Προτρέπεις, αφού δούμε τις ιστορίες των ανθρώπων, να τους αφήσουμε, για να μπούμε στα τοπία.

Σ.Ρ. Υπάρχει αυτή η προστακτική στους τίτλους των έργων: «Παρατηρήστε τα τοπία I», «Μην είστε κυνικοί», «Είμαστε κλωστές» (we are threads), είναι έργο που δημιουργήθηκε αμέσως μετά την ολοκλήρωση της ατομικής μου έκθεσης το 2022 και καθορίζει τη μεταβατική φάση από το πέρας της μιας θεματολογίας στην εύρεση της επόμενης, έχοντας τον ρόλο του συνδετικού κρίκου ανάμεσα σε δύο διαφορετικά σύνολα υπαρξιακών προβληματισμών.

Ι.Τ. Να σταθούμε λίγο σε αυτό, γιατί έχεις συμπεριλάβει όλα τα κομμάτια από την μνήμη μας θα έλεγα, από την αρχαιοελληνική μας μνήμη και τα έχεις τοποθετήσει με ένα τρόπο και γύρω γύρω είναι αυτό το μπλε, το χρώμα του ουρανού της Ελλάδας.

Σ.Ρ. Δεν είναι μόνο αρχαιοελληνική μνήμη, το έργο έχει και αιγυπτιακά στοιχεία.

Ι.Τ. Πράγματι και από την παγκόσμια μνήμη. Πώς εργάζεσαι Στέφανε για να δημιουργήσεις αυτά τα πολυσύνθετα έργα;

Σ.Ρ. Έχω ένα πρόγραμμα 8ωρο σχεδόν κάθε μέρα. Δηλαδή κατεβαίνω στο εργαστήριό μου νωρίς και δουλεύω 8-9 ώρες κάθε μέρα με πολύ χαρά μεν, αλλά και με πολλούς προβληματισμούς και κόπο, γιατί τα έργα δεν είναι σε κάθε στάδιο ευχάριστα στη δημιουργία τους. Δηλαδή υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν πρακτικά, υπάρχουν κάποια γεμίσματα που είναι ατελείωτα, κάποιες μεγάλες επιφάνειες με μολύβι, όπως αυτές που βγαίνουν στο χέρι και πολλά layers, δηλαδή για να φανεί το τελικό αποτέλεσμα.

Από κάτω μπορεί να υπάρχουν και ένα και δύο και πέντε layers, τα οποία βγαίνουν με τη δουλειά. διαλέγω σε ποιο σημείο θέλω να σταματήσω και σε ποιο σημείο το έργο χρειάστηκε πολλή δουλειά κάθε φορά. Αυτός είναι ένας μόνιμος προβληματισμός της καθημερινότητας που το έργο δεν πρέπει κάπως να χάσει τη φρεσκάδα του μέχρι να εκτεθεί.

Ι.Τ. Πολύ σωστά γιατί έχει και σωματική κούραση η δημιουργία που δεν φαίνεται στο έργο.

Για να ολοκληρώσει τα 27 έργα της συγκεκριμένης έκθεσης στη γκαλερί Ζουμπουλάκη, (20 Μαρτίου έως 17 Απριλίου), τα περισσότερα ζωγραφικά σε καμβά και χαρτί, τρία γλυπτά, μία ξυλογραφία, μία μικρή μεταξοτυπία και ένα animation διάρκειας έξι λεπτών, εργάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια. Είναι έργα που αγαπάει πολύ και δύσκολα τα ξεχωρίζει. Στεκόμαστε για λίγο στη συνομιλία του ανθρώπου, του καλλιτέχνη με τα χρώματα, την ύλη και τις μνήμες ή τους προβληματισμούς του.

Ακολουθεί η συνομιλία με τους φιλότεχνους. Ο ιδιαίτερος τρόπος που ο Στέφανος Ρόκος αντιμετωπίζει τα θέματα της επικαιρότητας και της καθημερινότητας.

Ο ιδιαίτερος τρόπος που τον προσεγγίζουν οι άνθρωποι στις εκθέσεις του. Υπάρχει ένας σεβασμός και μια χαρά. Δηλαδή μπαίνοντας στην έκθεση και ενώ περιγράφει τις φωτιές, την εποχή του covid με τις μάσκες, η έκθεση αποπνέει αισιοδοξία.

Ι.Τ. Πώς μέσα από όλο αυτό το μαύρο, το γκρι, τη φωτιά ή τον covid, εσύ βγάζεις φως;

Σ.Ρ. Γενικά πάντα προσπαθώ να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Και αυτό προσπαθώ να το κάνω σε όλες μου τις εκθέσεις, όλα αυτά τα χρόνια.

Ι.Τ. Η σχέση σου με τη φύση ποια είναι. Γιατί γεννήθηκες και μεγαλώνεις σε ένα αστικό τοπίο, αλλά που έχει πράσινο. Πώς την αισθάνεσαι από παιδί;

Σ.Ρ. Είμαι παιδί της πόλης. Αφού γεννήθηκα και έχω μεγαλώσει στην πόλη. Και πάντα ταξίδευα και τα μεταπτυχιακά μου τα έκανα πιο πολύ σε πρωτεύουσες, Ευρωπαϊκές και ανά τον κόσμο. Αλλά παρ’ όλα αυτά,κάθε φορά που πάω να φύγω από την πόλη, εκτιμώ πάρα πολύ τη φύση. Δηλαδή το καλοκαίρι κάνω κάποια ταξίδια τα οποία είναι εκτός πρωτευουσών, όπως είπαμε. Καταλαβαίνω την αξία της φύσης και εκεί νιώθω ένα δέος. Το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο από το δέος που μου προκαλούν πράγματα στην πόλη.

Παρ’ όλα αυτά δεν θα μπορούσα να ζήσω κάπου απομονωμένος σε ένα ωραίο τοπίο. Θέλω να το επισκέπτομαι συχνά και να το περιέχω μέσα μου.

Ι.Τ. Και αυτός ο υπερβολικός αριθμός, 50 εκατομμύρια είναι ένας τρόπος, αφελής είπες, για να μετρήσεις εσύ τα άστρα του ουρανού. Μιλώντας για αριθμούς, βλέπουμε μοτίβα που επαναλαμβάνονται στα έργα σου.

Η δουλειά σου έχει μέσα και μαθηματικά. Εγώ βλέπω και επιστήμη εκτός από την τέχνη. Βλέπω και το κομμάτι του μοτίβου που υπάρχει στη φύση, φυσικά πολύ έντονο. Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα που υπάρχουν στους αστερισμούς, στο σώμα μας, στα κύτταρά μας. Εσύ τα εμπεριέχεις στη δουλειά σου. Η σχέση σου με τα μαθηματικά;

Σ.Ρ. Δεν έχω καμία σχέση με τα μαθηματικά, με την έννοια της μέτρησης. Ενώ θα ήθελα πάρα πολύ. Γιατί η επιστήμη είναι κάτι για μένα ακόμα πιο σημαντικό, ίσως και από την τέχνη. Δηλαδή, ίσως να είναι εξίσου σημαντικό. Αλλά είναι κάτι το οποίο για μένα είναι ακατανόητο και προσπαθώ μέσα από την τέχνη μου να καταλάβω την επιστήμη, αλλά δεν μπορώ να τα καταφέρω ποτέ.

Ι.Τ. Μάλλον ως καλλιτέχνης έτσι εκφράζεσαι. Μπορεί να μην είναι εγκεφαλικός ο τρόπος που τα χρησιμοποιείς, να είναι πιο πολύ βιωματική η σχέση με τα μαθηματικά. Αλλά τα μοτίβα έχουν την επανάληψη και τη μέτρηση. Και οι αριθμοί που βάζεις σε εκθέσεις σου.

Σ.Ρ. Βεβαίως, ακριβώς. Και οι τίτλοι έργων. Μετά το κατάλαβα αυτό, τελείως υποσυνείδητα μετράω τον χρόνο μέσα από τους τίτλους που κάνω. Εντοπίζω χρονικά κάποια πράγματα. Πολλοί αριθμοί. Αλλά γίνεται τελείως αυθόρμητα.

Ι.Τ. Ας δούμε τώρα τις σχέσεις των ανθρώπων. Να πάμε στην ανθρώπινη φύση. Θυμάμαι και στις προηγούμενες εκθέσεις σου εξετάζεις τη σχέση του άντρα με τη γυναίκα, τη σχέση με τους φίλους σου, γιατί είσαι κοινωνικός άνθρωπος. Κινείσαι σε χώρους. Δεν είσαι δηλαδή μονήρης. Μονήρης είσαι όταν δημιουργείς, σωστά;

Σ.Ρ. Ακριβώς. Είναι λίγο σκοτσέζικο ντους αυτό. Δηλαδή για πολλούς μήνες είμαι μόνος μου στο εργαστήριο, συγκεντρωμένος πολύ και δεν κοινωνικοποιούμαι ιδιαίτερα και ξαφνικά όταν πρέπει να εκτεθώ, βγαίνω προς τα έξω και είμαι πιο κοινωνικός.

Ι.Τ. Ως άντρας της νέας εποχής, πώς βλέπεις τις σχέσεις των ανθρώπων να εξελίσσονται και μέσα από την τεχνολογία; Από τη μία μας βοηθάει η τεχνολογία και από την άλλη μας απομονώνει.

Σ.Ρ. Εμένα με έχει εντυπωσιάσει ότι τα νέα παιδιά που είναι πάρα πολύ εξοικειωμένα με την τεχνολογία, επιστρέφουν σε πάρα πολύ χειροποίητη μορφή τέχνης, όπως είναι η κεραμική, η μεταξοτυπία, η χαρακτική, η κλασική ζωγραφική με πινέλα και χρώματα, δηλαδή πράγματα που γίνονται με τα ίδια τους στα χέρια. Μου αρέσει αυτό το πράγμα το «διπολικό». Από τη μία, μπορούν να βρουν τα πάντα από το ίντερνετ, να δουν virtual reality, AI πολύ στη ζωή τους. Αλλά από την άλλη να θέλουν να αγγίξουν τον πηλό, να φτιάξουν τα κεραμικά με τα χέρια τους.

Νομίζω αυτή η γενιά θα τα έχει όλα. Δεν απορρίπτει ούτε την τεχνολογία, ούτε και το παρελθόν.

Ι.Τ. Θεωρείς δηλαδή ότι ο καλλιτέχνης τώρα συνεχίζει να εργάζεται με τα χέρια του; Φυσικά και με το νου του, με τις ιδέες του, με τις εικόνες του. Αλλά αν δεν πάρει το υλικό στα χέρια του να μεταφέρει όλες αυτές τις ιδέες στο χαρτί ή στο γλυπτό ή κάπου αλλού, υπάρχει τέχνη;

Η τέχνη είναι αποτύπωση στην ύλη του ιδεατού κόσμου ή των ονείρων. Άρα πιστεύεις ότι αυτό θα συνεχίσει να γίνεται έτσι; Αισιόδοξο αυτό, γιατί το AI πάει να αντικαταστήσει την ζωγραφική. Προτείνει να εισάγεις ένα μοτίβο και κάνει μόνο του ένα έργο. Δεν μπορεί να το κάνει μόνο του όλο αυτό. Δεν διαθέτει φαντασία.

Σ.Ρ. Όχι, είναι κάτι άλλο. Δεν μπορώ να κάνω πρόβλεψη. Το ίδιο γινόταν και με το Ίντερνετ στην αρχή, ήμασταν σκεπτικοί, αλλά τώρα όλοι το χρησιμοποιούν. Με το AI ακόμα δεν ξέρουμε τι θα γίνει, αλλά νομίζω ότι θα χρησιμοποιηθεί σωστά στο μέλλον. Επομένως, τώρα πρέπει να κάνουμε υπομονή και να περιμένουμε λίγο να περάσει αυτή η άχαρη φάση.

Ι.Τ. Να αναφερθούμε και στους γονείς σου, γιατί έχεις μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον με καλλιτέχνες. Ο πατέρας Κυριάκος Ρόκος είναι γλύπτης, χαράκτρια η μητέρα Ρουμπίνα Σαρελάκου και ο αδερφός σου ο Δημήτρης είναι επίσης εικαστικός.

Αυτή η αλληλεπίδραση διαφορετικών προσωπικοτήτων και τεχνικών στο σπίτι σας είναι σπάνια. Αναρωτιέμαι πώς είναι να συμβιώνετε τέσσερις καλλιτέχνες τόσο μεγάλου βεληνεκούς, ο καθένας στο είδος του;

Σ.Ρ. Το αστείο είναι ότι μένουμε και στο ίδιο σπίτι, στο ίδιο κτίριο. Δηλαδή, υπάρχουν τέσσερα εργαστήρια, τρία διαμερίσματα, οι γονείς μου και ο αδερφός μου κι εγώ στο ίδιο κτίριο.

Συνυπάρχουμε χωρίς να επηρεάζεται ή να αντιγράφει ο ένας τον άλλο. Και υπάρχουν τέσσερα τελείως διαφορετικά στυλ τέχνης μεταξύ μας, που παρ’ όλα αυτά έχουν κοινό παρονομαστή και σε μια ενδεχομένως έκθεση μελλοντική, Rokos family…

Φωτογραφία: Δημήτρης Ρόκος, Ρουμπίνα Σαρελάκου με φίλους στην έκθεση

Ι.Τ. Αυτό θα ήταν πολύ ωραίο, γιατί θα έβλεπες και την πορεία, την εξέλιξη.

Σ.Ρ. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, ναι. Θα ήθελα να γίνει μια έκθεση, όπου θα είμαστε οι τέσσερις, η οικογένεια των τεσσάρων, να γίνονται διάλογοι μεταξύ μας με έργα ορόσημα σε όλη την πορεία του καθενός μας. Γιατί πάντα υπάρχουν έργα που ξεχωρίζουμε.

Για παράδειγμα, σε αυτή την έκθεση συνεργαστήκαμε με τον πατέρα μου Κυριάκο Ρόκο. Συνδημιουργήσαμε τα γλυπτά της έκθεσης, από τον Σεπτέμβριο του 2023 έως τον Απρίλιο του 2024. Η συνεργασία μας ήταν άψογη.

Ι.Τ. Ας μιλήσουμε για τη μουσική και για το animation. Τη σύλληψη της ιδέας.

Σ.Ρ. Το animation το δουλέψαμε από τον Αύγουστο 2024 μέχρι τον Φεβρουάριο 2025, το δουλεύαμε καρέ καρέ. Κάναμε 1.000 σχέδια, δεν είναι ψηφιακή η κίνηση των έργων. Με την καθοδήγηση του Φωκίωνα στο πρακτικό κομμάτι που είναι animator, διάλεξα κάποια καρέ και τα ξαναέκανα. Όταν ολοκληρώσαμε το μοντάζ και βγήκαν 6 λεπτά τα οποία μας εκφράζανε πάρα πολύ και τους δύο, το στείλαμε στον Jim Sclavunos, που είναι ένας πολύ αγαπημένος μου φίλος και πολύ γνωστός μουσικός, κυρίως ως μέλος των Bad Seeds, εδώ και 30 χρόνια, με τον οποίο έχουμε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν και για animation και για πολλά άλλα πράγματα.

Ζητήσαμε και από τον Nick Cave, ο οποίος είναι και αυτός προσωπικός μου φίλος, να συμμετάσχει με κάποιο τρόπο στο animation και έγραψε όλο το κομμάτι του πιάνου. Το μουσικό θέμα είναι του Jim Sclavunos, ενώ ο αυτοσχεδιασμός στο πιάνο είναι του Nick Cave. Μπήκαν και οι δυο τους στο στούντιο και έκαναν οκτώ λήψεις.

Ο Nick Cave έβλεπε την παρτιτούρα του Jim Sclavunos και σε λούπα το animation και εκεί άρεσε να αυτοσχεδιάζει, να διαβάζει την παρτιτούρα και να φτιάχνει το θέμα του πιάνου.

Ι.Τ. Ναι, ακούγοντας αυτή τη μουσική και βλέποντας τους καταρράκτες σου, τα πουλιά που πετάνε πραγματικά, έχει ταιριάξει αυτή η μουσική.

Σ.Ρ. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο.

Ι.Τ. Ναι, είναι σπουδαία αυτή η συνομιλία τεχνών, μόνο ο χορός λείπει, να έχεις μια χορεύτρια και ένα χορευτή να κινούνται ανάμεσα στα έργα σου και το animation, γιατί όλες σχεδόν τις τέχνες τις έχεις συμπεριλάβει στην έκθεση.

Να κλείσουμε με άρωμα γυναίκας. Πάντα στις εκθέσεις σου έβλεπα  να εμφανίζονται γυναίκες σε μικρές ιστορίες. Άλλες γυναίκες τις έβαζες να εκτοξεύονται στο διάστημα, άλλες ανάμεσα σε λουλούδια, σε αυτή την έκθεση μια γυναίκα σηκώνει τη φούστα της και γίνεται τοπίο.

Σ.Ρ. Είναι έμπνευση η γυναικεία φύση για όλες μου τις εκθέσεις. Έχω πολύ καλή σχέση με το γυναικείο φύλο και έχω πάρα πολλές φίλες γυναίκες. Το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο συνυπάρχουν.

Ι.Τ. Σε ευχαριστώ πολύ. Μία λέξη για το μέλλον, τι σχεδιάζεις;

Σ.Ρ. Έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι μία θεματολογία που μου αρέσει για την επόμενη έκθεση που δεν ξέρω αν θα αναπτυχθεί σε λιγότερο από τρία-τέσσερα χρόνια.

Αλλά παράλληλα κάνω και άλλα project που έχουν σχέση με τον κινηματογράφο. Προς το παρόν η συνεργασία μου με ανθρώπους του χώρου είναι κυρίως να χρησιμοποιούν έργα μου σε ταινίες. Δηλαδή, στην ταινία του Γιάννη Οικονομίδη που θα βγει τον Νοέμβριο, διάλεξε ο σκηνογράφος και ο Γιάννης Οικονομίδης τρία, τέσσερα έργα μου για να μπουν στο σετ και από αυτή την έκθεση.

Επεξεργάζομαι πολλές ιδέες που μπορώ να τις χρησιμοποιήσω κάποια στιγμή. Όσο υπάρχουν ιδέες είναι καλό, νιώθω ήρεμος.

ΥΓ. Μετά την συνάντηση κάποια έργα της έκθεσης ταξίδεψαν τον Αύγουστο στα Κύθηρα. Νέα Έκθεση στην Follow Your Art Gallery, 18 έως 31 Αυγούστου 2025. Στέφανος Ρόκος – Ζωγραφική Κλεοπάτρα Τσαλή – Γλυπτική

Ο Στέφανος Ρόκος δημιούργησε δύο πρωτότυπα ζωγραφικά έργα για τη φετινή διοργάνωση του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (30/10-9/11/2025), υπέγραψε τις αφίσες του φεστιβάλ.

Ταυτόχρονα, τα έργα ενέπνευσαν τα σποτ του 66ου Φεστιβάλ, δύο μικρού μήκους animation ταινίες τις οποίες δημιούργησαν ο Στέφανος Ρόκος μαζί με τον σκηνοθέτη και δημιουργό animation Φωκίωνα Ξένο Fokion Xenos , σε μουσική του ελληνικής καταγωγής διάσημου αμερικανού μουσικού Jim Sclavunos.

Ο Στέφανος Ρόκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ Αθήνας (1995-2000) με δάσκαλο τον Τ. Πατρασκίδη και παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής με τον Γ. Μήλιο. Το 2002 απέκτησε μεταπτυχιακό στη χαρακτική από το Wimbledon School of Art του Λονδίνου, Ήταν υπότροφος του ΙΚΥ για την εκτέλεση καλλιτεχνικού έργου (2005-2007). Το 2010 παρουσίασε το μουσικό/εικαστικό project «Horror & Romance on AnotherPlanet», ενώ λίγο αργότερα προσέγγισε εικαστικά το άλμπουμ των Nick Cave & The Bad Seeds «No MoreShall We Part» (2019), με την έκδοση ενός καλλιτεχνικού βιβλίου και με τρεις εκθέσεις σε Αθήνα, Αμβέρσα και Βέλγιο. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό και υπάρχουν σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές, ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί στον κινηματογράφο, το θέατρο, σε εξώφυλλα δίσκων και βιβλίων.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη στήλη “Ιφιγένεια εν Αθήναις’, στο ιντερνετικό περιοδικό Infowoman.gr, Αύγουστος 2025.