Στα παρασκήνια του Μικρού Παλλάς σε μια συνάντηση με τον Θοδωρή Αθερίδη μιλάμε για την γυναίκα, τον έρωτα, τη φιλία και το θέατρο.

Γράφει και φωτογραφίζει η δημοσιογράφος Ιφιγένεια Τσαντίλη. M.Sc.

Είναι πραγματικά υπέροχο, αληθινή ευλογία να βλέπεις τους ανθρώπους να εξελίσσονται, να ωριμάζουν προσωπικά και καλλιτεχνικά. Ο δάσκαλός μου σε μαθήματα κωμωδίας που είχα την χαρά να παρακολουθώ στο Θέατρο των Αλλαγών, για τις ανάγκες του έργου σταθμός, “Το Μεγάλο μας Τσίρκο”, που υποδύθηκα το Ρωμιάκι, μου έδειξε πώς να προσεγγίζω της άφταστη τέχνη του ηθοποιού και πώς να αφηγούμαι μια ιστορία που να είναι ενδιαφέρουσα και να μοιάζει αληθινή. Το πιο σπουδαίο που με δίδαξε, είναι οτι όλοι παίζουμε ρόλους καθημερινά στη ζωή μας, απλά κάποιοι από εμάς είμαστε καλοί και κάποιοι κακοί ηθοποιοί. Ο Θοδωρής Αθερίδης είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος, συγγραφέας, ηθοποιός, δάσκαλος, πολυσχιδής και πολυάσχολος καλλιτέχνης αλλά ανάμεσα από πρόβες, γυρίσματα και την παράσταση του έργου «Σε βλέπω», μας προσκάλεσε στον θαυμαστό κόσμο του.

Σε βλέπω Θοδωρή να μοιράζεσαι ανάμεσα σε δυο γυναίκες, την Πέγκυ Τρικαλιώτη και την Λήδα Ματσάγγου και να χαρίζεις τα δώρα σου στο κοινό, σε μια παράσταση που έχει άρωμα γυναίκας.

Το θεατρικό έργο της Meghan Kennedy με τίτλο «The counter », εξερευνά την ανθρώπινη εμπειρία και την ανάγκη της επικοινωνίας μεταξύ μας, την οποία όλοι έχουμε ανάγκη, όπως λέει η συγγραφέας.
Οι πρωταγωνιστές δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας σε κάθε παράσταση στο Μικρό Παλλάς, Δευτέρα και Τρίτη. Το ραντεβού μαζί τους είναι στις 8 το βράδυ.

Η απλότητα στην ερμηνεία, στο βλέμμα και στις κινήσεις του σώματος, μας φέρνει πιο κοντά με τους ηθοποιούς και γίνεται η δική μας ζωή προέκταση του Πωλ και της Κειτ, ή οι δικές τους ερμηνείες εισβάλλουν στους φόβους, στις αγωνίες και στα όνειρά μας και τελικά η αλήθεια μας και η παράσταση γίνονται ένα.
Μπαίνουμε στα παρασκήνια να δούμε πώς γίνεται αυτό.

Ι.Τ. Θοδωρή πώς είναι να σε σκηνοθετούν και μάλιστα μια φίλη σου η Βίκυ Βολιώτη. Αφήνεσαι σε αυτή τη διαδικασία ή βάζεις δικά σου στοιχεία;

Θ.Α Επειδή και εγώ σκηνοθετώ, προσπαθώ να γίνω ο καλύτερος μαθητής, δεν θέλω να δημιουργώ προβλήματα όταν με σκηνοθετούν. Και θέλω να αφεθώ, είτε με σκηνοθετεί άνδρας, είτε γυναίκα.

Ι.Τ. Στις 8 Μαρτίου γιορτάζουμε την διεθνή ημέρα της γυναίκας, συμπτωματικά το έργο το έγραψε γυναίκα, η Meghan Kennedy, το σκηνοθετεί γυναίκα και έχεις δυο συμπρωταγωνίστριες την Πέγκυ Τρικαλιώτη και την Λήδα Ματσάγγου.

Θ.Α. Τώρα που το τονίζεις αυτό με τις γυναίκες του έργου, δεν το είχα σκεφτεί, πρώτη φορά τώρα το συνειδητοποιώ από την ερώτηση. Δηλαδή το ήξερα, αλλά δεν το πρόσεξα μέχρι να το συζητήσουμε.

Ι.Τ Να σε ρωτήσω τώρα, τι σχέση έχουν οι γυναίκες στη ζωή σου, κάτι που έχεις απαντήσει χίλιες φορές.

Θ.Α Έχουν τεράστια σχέση, γιατί μεγάλωσα ανάμεσα σε γυναίκες. Ήμουν στο μοδιστράδικο της μαμάς μου και πάντα άκουγα και τις μεγάλες κυρίες, μετά η αδερφή μου που ήταν δυο χρόνια μεγαλύτερη, να μιλούν για τους άνδρες με όλες τις φίλες τους. Οπότε ξέρω πώς αισθάνονται, πώς σκέφτονται, πόσο γελοίοι είμαστε οι άντρες όταν πάμε να το παίξουμε «γκόμενοι» και γι’ αυτό έχω μάθει να μην φέρομαι στις γυναίκες με έναν τρόπο που θα με κοροϊδεύουν όταν μένουν μόνες τους. Γιατί τους κορόιδευαν όλους. Και η μαμά μου και οι φίλες της και η αδερφή μου με τις δικές της. Για αυτό προσπαθώ να είμαι ο εαυτός μου, για να μη λένε «αυτός που το παίζει έτσι, που το παίζει αλλιώς κλπ».

Ι.Τ. Στο έργο μιλάτε για τη φιλία μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας και πώς αλληλεπιδρούν. Εσύ την επηρεάζεις να γίνει καλύτερος άνθρωπος, να υπερνικήσει τους φόβους της και εκείνη σου δίνει χρόνο και χώρο να την βλέπεις, να νιώθεις ωραία στην καθημερινότητά σου βλέποντάς τη. Αυτό δεν είναι το βασικό στοιχείο του έργου, η φιλία μεταξύ τους;

Θ.Α. Για τη φιλία αυτή μεταξύ άντρα και γυναίκας- είναι το παρεξηγημένο- που λένε ότι δεν υπάρχει, αυτό σε ένα βαθμό ισχύει. Γιατί όλες οι φιλικές σχέσεις έχουν και διαπνέονται από ερωτισμό, ακόμα και αν είναι ομόφυλοι. Δεν είναι μονάχα το σεξ ο ερωτισμός. Ο ερωτισμός είναι ένα συναίσθημα το οποίο υπάρχει σε όλες τις σχέσεις, γι ´ αυτό παρεξηγείται μεταξύ του άντρα και της γυναίκας, επειδή εύκολα μπορεί να οδηγηθεί εκεί.
Παρ’ όλα αυτά υπάρχει. Έχω γυναίκες φίλες, με τις οποίες ούτε κατά διάνοια μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να τις δω αλλιώς.

Ι.Τ Ωραία το εξηγείς. Το έργο αναφέρεται στη φιλία, αλλά δεν δίνει καμία λύση στο θέμα σχέσεων των δύο φύλων. Δεν μιλά όμως για το πώς λειτουργούν οι σχέσεις στην εποχή του ίντερνετ, που όλα είναι κωδικοποιημένα και γρήγορα.
Εσύ Θοδωρή είσαι ένας άνθρωπος της επαφής, της ανθρωπιάς, της ανταλλαγής. Πώς το βλέπεις τώρα αυτό, πώς διαμορφώνεται το τοπίο;

Θ.Α. Εγώ είμαι τώρα πια μιας άλλης γενιάς άνδρας, οπότε έχω συνηθίσει να ζω αλλιώς. Αλλά έχω προλάβει την εποχή πριν των social και των media και έχω μάθει να ξέρω πώς είναι οι σχέσεις χωρίς αυτά. Ο κίνδυνος πάντα είναι για τους πιτσιρίκους, οι οποίοι τα βρήκαν έτοιμα και υπάρχει ο κίνδυνος να νιώσουν ότι μπορεί να υπάρχει σχέση και χωρίς εγγύτητα. Εκεί είναι το πείραμα που γίνεται και νομίζω για ένα πείραμα πρόκειται.

Ούτως ή άλλως, κάποιος μου είχε πει ότι όλα τα αγόρια μέχρι 40 χρονών, το 50% αυτών των αγοριών έχει πρόβλημα δυσλειτουργίας της στύσης, γιατί έχουν συνηθίσει από τα πορνό και όταν πάνε με ένα κορίτσι πραγματικά να ξεκινήσουν από την αρχή δεν μπορούν να καταλάβουν τι γίνεται. Νομίζουν ότι θα πέσουν κατευθείαν στο κρεβάτι, θα πετάξουν τα ρούχα και θα κάνουν σεξ.
Αυτά χτίζονται. Ενώ στο πορνό ξεκινάει έτσι.

Ι.Τ. Να πάμε πάλι στο θέατρο. Είναι αυτό που σου δίνει ζωντάνια ή είναι οι ανθρώπινες σχέσεις που έχεις φτιάξει μέσα από τις συνέργειες που κάνεις γράφοντας, σκηνοθετώντας και παίζοντας;

Θ.Α. Και τα δύο. Δεν έχω μάθει να κάνω καμία άλλη δουλειά στη γη, οπότε ως τρόπο επιβίωσης αναγκαστικά θα συνέχιζα να την κάνω. Αλλά πέρα από αυτό το Θέατρο δεν είναι μόνο η δουλειά μου, είναι και η χαρά μου να συνεργάζομαι με ανθρώπους που θέλω, με ανθρώπους που αγαπώ. Με ανθρώπους που πιστεύω και να φλερτάρουμε με αυτό που λέμε δημιουργία. Δηλαδή, να κάνουμε ένα πράγμα το οποίο να έχει νόημα να το δει ο κόσμος.

Ι.Τ. Τι ωραίο. Θέλω κλείνοντας να μου πεις για τα νιάτα, στην ατάκα που λες στο έργο, αναφέρεσαι στη νιότη.

Θ.Α. Η ατάκα λέει ακριβώς: «Τι κρίμα. Καταλαβαίνει κάποιος ότι ήταν νέος όταν έχει γεράσει, μα τότε είναι αργά». Ισχύει! Ισχύει για όλους μας. Δηλαδή, ότι υπήρξες νέος το θυμάσαι αφού έχεις γεράσει.
Όταν είσαι νέος βασανίζεσαι με τα προβλήματά σου, πιστεύοντας ότι θα είσαι νέος μια ζωή και φεύγουν τα χρόνια.

Ι.Τ. Οπότε μεγαλώνουμε ή ομορφαίνουμε;

Θ.Α. Υπάρχουν άνθρωποι που μεγαλώνοντας ομορφαίνουν και υπάρχουν άνθρωποι που μεγαλώνοντας, εκτός του ότι ασχημαίνουν γίνονται και χειρότεροι από ό,τι ήταν. Γιατί δεν έχουν λύσει κανένα πρόβλημα. Και ναι, όταν ωριμάζεις και μεγαλώνεις, αυτό αντανακλάται και ομορφαίνεις.
Όμορφα μεγαλώνουμε. «Όμορφα παλιώνουμε» που το έλεγε ο Σαββόπουλος.

Ι.Τ. Τώρα για το έργο που γράφεις και σκηνοθετείς θα μας πεις δυο λόγια;

Θ.Α. Για το Άλσος ετοιμάζουμε κάτι για κάθε Τετάρτη του καλοκαιριού, από τον Ιούνιο μέχρι τον Σεπτέμβριο, θα παρουσιάζουμε ένα μεικτό είδος που θα μοιάζει με επιθεώρηση. Στην πραγματικότητα θα είναι βραδιά κωμωδίας.

Ι.Τ. Ωραίο. Αυτός θα είναι ο τίτλος;

Θ.Α. Βραδιές κωμωδίας ετοιμάζω, γιατί έχω μεικτά είδη. Έχω ανθρώπους που κάνουν stand up comedy, έχω ηθοποιούς που κάνουν ρόλους, θα έχουμε τραγούδι…
Δεν είναι επιθεώρηση. Μπορεί να το πει και βαριετέ κάποιος.

Ι.Τ Βαριετέ, μπράβο. Αλλά εσύ το γράφεις τώρα βάσει της επικαιρότητας.

Θ.Α. Ναι, το γράφω εγώ. Θα με βοηθήσει και η κόρη μου στα κείμενα.
Επίσης, η stand up Κατερίνα Βρανά και ο Χατζηπαύλου γράφουν τα δικά τους, αλλά επειδή έχω την ευθύνη του συνολικού θεάματος πρέπει να τα επιμεληθώ, να συμπληρώσω τα κενά, να δω τι ακριβώς γίνεται.
Ξέρεις, είμαι λίγο πνιγμένος.

Ι.Τ. Καλή έμπνευση, καλή δουλειά! Ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συζήτηση που κάναμε. Θα δούμε το τελικό αποτέλεσμα.

Θ.Α. Εγώ ευχαριστώ!!!

Φεύγω από το θέατρο με την χαρά της επαφής, της δράσης που την βιώνεις που νιώθεις να συμμετέχεις. Είσαι εκεί, όχι όπως στο Ίντερνετ που κατακλύζει τη ζωή μας και μας απομονώνει. Ζούμε μια ζωή μέσα από εικόνες που κινούνται με ταχύτητα. Μια ζωή μέσα από οθόνες. Στο θέατρο μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους μια ιστορία που διαδραματίζεται μπροστά μας.

Τώρα σε βλέπω να περπατάς και να χάνεσαι στα φώτα της πόλης και να ξαναρχίζεις την επόμενη ημέρα σου.
Σε βλέπω να αρχίσεις πάλι να καλλιεργείς τις ανθρώπινες επαφές, τις φιλίες σου, να φτιάχνεις ένα safe place, ένα ψυχικό καταφύγιο, για τις δύσκολες ώρες που γίνονται ευκολότερες όταν μοιράζεσαι δάκρυα, χαρές, ελπίδες.
Σε βλέπω …

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο\η στήλη Ιφιγένεια εν Αθήναις, στο Ιντερνετκό περιοδικό Infowoman.gr, Μάρτιος 2026.